ยังคงไม่ลืมเลยก่อนเธอเธอฉันเป็นไง
ไม่เข้าใจซะเลย ว่าตอนเช้าเป็นเช่นไร
พอเรามาเจอกันเธอมาเปลี่ยนฉันซะใหม่
ช่วยปลุกให้ฉันตื่น ขึ้นมาพบความสวยงาม

ที่แดดไกล ๆ บนใบไม้
ที่อุ่นถูกใจของเธอนั้น
ลอยไปลมที่มันพัดพา อีกใจที่มันเป็นห่วงเป็นใยฉัน
ฉันไม่เคยได้รู้เมื่อเจอเธอ

คนธรรมดาหนึ่งคนคนนี้
ไม่มีอะไรเลย ไม่มีซักอย่าง
เพราะทุกสิ่งและก็เพราะทุกอย่าง
มันเป็นของเธอ
จะยืนรอเธอเป็นคนสุดท้าย
ถ้าเธอต้องการใครให้ส่งสายตา
เรียกให้ไป ใจฉันก็จะมา
เป็นผู้ชายของเธอ

ในยามที่ลมเย็นจะมีแค่สองมือเปล่า
ที่กอดเธอให้อุ่น ด้วยอ้อมแขนของหัวใจ
ในตอนที่ตัวเธอกำลังเกิดเหงาเมื่อไหร่
ก็เป็นใจฉันเอง ที่โอบกอดใจของเธอ

ที่แดดไกล ๆ บนใบไม้
ที่อุ่นถูกใจของเธอนั้น
ลอยไปลมที่มันพัดพา อีกใจที่มันเป็นห่วงเป็นใยฉัน
ฉันไม่เคยได้รู้เมื่อเจอเธอ

คนธรรมดาหนึ่งคนคนนี้
ไม่มีอะไรเลย ไม่มีซักอย่าง
เพราะทุกสิ่งและก็เพราะทุกอย่าง
มันเป็นของเธอ
จะยืนรอเธอเป็นคนสุดท้าย
ถ้าเธอต้องการใครให้ส่งสายตา
เรียกให้ไป ใจฉันก็จะมา
เป็นผู้ชายของเธอ

ลอยไปลมที่มันพัดพา อีกใจที่มันเป็นห่วงเป็นใยฉัน
ฉันไม่เคยได้รู้เมื่อเจอเธอ

คนธรรมดาหนึ่งคนคนนี้
ไม่มีอะไรเลย ไม่มีซักอย่าง
เพราะทุกสิ่งและก็เพราะทุกอย่าง
มันเป็นของเธอ
จะยืนรอเธอเป็นคนสุดท้าย
ถ้าเธอต้องการใครให้ส่งสายตา
เรียกให้ไป ใจฉันก็จะมา
เป็นผู้ชายของเธอ

คนธรรมดาหนึ่งคนคนนี้
ไม่มีอะไรเลย ไม่มีซักอย่าง
เพราะทุกสิ่งและก็เพราะทุกอย่าง
มันเป็นของเธอ
จะยืนรอเธอเป็นคนสุดท้าย
ถ้าเธอต้องการใครให้ส่งสายตา
เรียกให้ไป ใจฉันก็จะมา
เป็นผู้ชายของเธอ